Сообраќај во градот
	Пајтон
	Шпедитерски коли
	Железнички сообраќај
	Автомобили и мотоцикли
	Автобуси
	Авионски сообраќај

Градот Скопје бил крстопат на  трговскиот промет со сите земји,  заради добрата поврзаност со колски, автомобилски и железнички патишта со цело Повардарје и Поморавје, како и со средноевропските, балканските и европските земји. Во периодот меѓу 1918 и 1941 година, покрај железницата и автомобилските патишта со  кои биле поврзани важните центри на тогашна Јужна Србија - Велес, Прилеп, Битола, Охрид, Гевгелија, Косовска Митровица, Приштина, Вучитрн, Урошевац, Тетово, Гостивар - Скопје претставувало и важна станица за воздушниот сообраќај, како на север, со Белград, Загреб и Виена, така и на југ со Солун, но и за англискиот сообраќај меѓу Лондон и Индија. Покрај ваквите комуникации, Скопје станало центар на економскиот живот на Југот ( во кралството СХС). [1]

По Првата светска војна, Македонија претрпела големи штети кога,  поради немање сообраќај, стопанскиот живот бил замрен. Скопје и Битола биле најуспешни во заложбите покрај колскиот и железничкиот да се воведе и друг вид сообраќај-автомобилскиот.

Патиштата кои биле наследени од Турците биле макадамски калдрми, главно многу оштетени, поради што отпочнало нивно обновување по војната, со поплочување на градските улици со модерна калдрма. Само Скопје и Битола имале калдрма од соодветни камени коцки. [2] Подобрувањето на сообраќајните патишта било предизвикано од брзиот и полн со динамика живот на Скопје како еден голем град. Треба да се истакне дека постанокот и напредокот на една населба секогаш бил условен од поволниот сообраќај.

Во периодот меѓу двете светски војни, во Скопје имало 370 улици. Тие улици биле и негови сообраќајници и негови стопански и трговски артерии, и негови спојници со одредени делови-предградија и нови населби. Градот, во правец север-југ (Чаир-Водно) се протегал во должина од речиси 4 км, а во правец запад-исток, од големиот парк кај Учителската школа па до новите гробишта (кај храмот на Славата), исто околу 4 км. Тоа било речиси еден час умерено одење. Во однос на градскиот сообраќај во Скопје имало многу малку сообраќајни превозни средства, а најмногу имало пешаци. Состојбата била таква од проста причина  што  најголем дел од населението немало можност да поседува или да користи други попрактични и брзи сообраќајни средства. Никаде толку многу како во Скопје не се вршел пренос на стока на човечки плеќи од страна на носачи-амали. Во 1930 година во Управата на полицијата биле регистрирани 468 носачи(амали). [3] Друг примитивен начин на превоз на стока бил со помош на арабаџиски коли кои ги возеле арабаџии. Арабаџиските коли биле направени од дрво и биле отворени, а ги влечеле коњи.